barstend uit zijn voegen

Vorige zomer hield ik grote kuis in de serre: alles moest eruit, alleen enkele trouwe druivelaars mochten blijven, aangevuld met nieuwe druivelaars. In de winter ben ik elk jaar genoodzaakt om vorstgevoelige planten binnen te zetten en met een elektrische luchtverwarmer vriestemperaturen te verjagen. Ondanks een opkuis van overtallige planten, barst de serre terug uit zijn voegen, zelfs op het looppad staan bakjes met zaailingen.

Dit jaar wordt de serre gedomineerd door agapanthussen van allerlei slag: grote planten op leeftijd tot zaailingen uit 2012. Aangevuld met een sterk uitgedunde collectie citrusplanten. Met de zomertemperaturen in de paasvakantie in aantocht, kriebelt het alvast om alles buiten te zetten.

Terwijl het buiten nog berekoud is, biedt de serre voldoende bescherming om de Strelitza Regina te laten bloeien en de druivelaars te laten uitlopen. De zomer is nu echt in aantocht!

winteroogst vs zomeroogst

Het moeilijkste en meest uitdagende seizoen is de winter: wat haal je in godsnaam nog uit je moestuin? Dit jaar heb ik voor de eerste keer witloof geprobeerd. Je kan zelf de witloofwortels opkweken of in mijn geval kan je ze ook gewoon kopen: 80 witloofwortels voor 10 EUR. Daar kan je niet voor sukkelen. De wortels gaan diep de grond in zodat de bovenzijde nog ruim 20 cm onder de grond zitten. Om het uitgraven te vergemakkelijken heb ik ze bedekt met een mengeling van potgrond en aarde.

De winter is ook gekend voor de citrusvruchten. Weliswaar moeten ze tijdens de vorst in de serre, maar toch kan je ook hier mooie citroenen, limoenen en limequats in pot kweken. Het kost wel wat meer geduld en toewijding maar op zich is het wel dankbaar. Qua kleur passen ze alvast perfect bij het witloof.

En het moet niet allemaal uit de aarde komen. De kippen behoren ook tot de moestuin en leveren nog enkele eitjes per week per kip op.

Wat een contrast met de zomeroogst!

korte metten

Om te huilen is het. En dan nog beseffen dat het mijn eigen schuld is! Meer dan de helft van mijn druivenoogst verloren. Allemaal de schuld van een schimmel. En neen niet het witte paard, wel de witziekte. zomer - alles in bloei In het voorjaar stonden de serres volgepropt met allerlei planten in pot. Het was leuk om bloemkolen en aardappelen in pot te zien opgroeien. Die moesten door het warme voorjaar extra veel water krijgen. En daar ging het mis: het water spatte teveel op de druiventrosjes waardoor ik een eerste uitbraak van witziekte kreeg. Dan maar de spuit bovengehaald. Doch het was al te laat: op de meeste bessen trad er al verkurking op. Bij het zwellen van de bessen barsten ze doordat de beswand niet meer mee kan groeien. Drama, drama. Al die mooie trossen één voor één zien verpieteren. Tegen beter weten de slechte bessen uit de trossen snijden, elke week opnieuw want er barsten steeds nieuwe bessen. Om depressief van te worden. Hippocrates wist het lang geleden al: “Wanhopige tijden, vragen wanhopige maatregelen”. In een zotte bui heb ik dan maar gans de serre leeg gehaald. Enkel 4 druivelaars zijn blijven staan, de citroenboom, de boomtomaat en agapanthussen vlogen er onverbiddelijk uit. Verder enkele nieuwe druivelaars gezet om de gaten op te vullen. overzicht lege serre En eigenlijk moet ik wel zeggen dat ik er zelf ook deugd van had: al het overtollige eruit en starten met een nieuwe lei. Ondertussen heb ik al veel opgezocht hoe dit drama kan vermeden worden. De belangrijkste 2 zaken die ik volgend jaar stipt zal opvolgen: – zwavelen vooraleer de druivelaar in bloei staat – verluchting in de serre zodat eventueel natte bladeren binnen de 5 uur opdrogen

blozende perziken

Perziken zijn naast druiven mijn lievelingsfruit. En gezien het exotisch tintje vind ik het ook een uitdaging om ze zelf te kweken.

Nochtans is het eigenlijk niet moeilijk als je een serre hebt. Ze groeien dan zeer krachtig en hebben geen last van de beruchte krulziekte. Ondertussen heb ik al 7 perzikboompjes. De Röte Ingelheimer, de vroegste soort, levert al enkele dagen mooie blozende vruchten op. Het boompje is nu 5 jaar oud en torst ruim 100 perziken!

Door de keuze van de rassen probeer ik het perzikseizoen anderhalve maand te rekken. Ben alvast benieuwd naar mijn eerste platte nectarinen die ik vorig jaar kocht…

to pot or not to pot…

Potten daar kan ik geld aan geven. Mooie, grote die de planten tot hun recht laten komen. Want zeg nu zelf een plant in zo’n zwarte plastieken kuip, da’s geen zicht!

Vroeger kocht ik een arsenaal aan rode kunststof potten die mooi bij elkaar pasten. Gezien mijn grote collectie citrussen en agapanthussen een must. Sinds enkele jaren ben ik verliefd op die strakke kunststof potten van EDA-plastics. Je kan ze in verschillende kleuren en maten vinden (zie link) en zijn ook nog betaalbaar!

Na lang wikken en wegen – de kleurkeuze maakte het me verdikke moeilijk – ben ik overstag gegaan. Het werd een witte reeks met 5 potten voor ongeveer 135 EUR, gaande van 24 liter tot 192 liter. In de 2 kleinste staan hosta’s en in de 2 middelste agapanthussen.

Voor de reuzepot moet ik nog eens goed nadenken over wat ik er ga inzetten… Liefst iets wat over de rand hangt, mooi bloeit (blauw) en elk jaar opnieuw kan geplant worden. Zo’n pot met aarde weegt immers algauw 250 kg. Suggesties zijn welkom!

fruitbloesems: het mooiste dat er is…

De eerste groene scheuten bezorgen me elk jaar de motivatie om terug de tuin in te vliegen. De mooiste periode is voor mij dan ook wanneer de fruitbomen in bloei staan. De fruitbloesems doen me telkens dromen van een goed fruitseizoen. En dit jaar met de extra vroege lente kan het niet meer stuk.

Een tweede vreugdevolle periode begint bij het uitschieten van de druivelaars, mijn grote passie en trots. Binnen enkele weken kan ik ze al een eerste keer snoeien en aanbinden en het aantal trossen uitdunnen. Ook de winterstekken schieten al mooi uit.

jong geleerd

Niets leuker dan wat hulp in de tuin!

Sarah kreeg van de Sint een miniserre met minipotjes en zaadjes. Meteen ging ze aan de slag met de basilicum, tomaten, bonen en Oostindische kers. Alle dagen vertroetelde ze de plantjes met het waterpipet. De boon is ondertussen opgeklommen tot 30 cm.

Mama vindt die vuile troep in de keuken echter een stuk minder leuk…

Enkele weken later zaaiden we in een bakje de favoriete groentjes van Sarah en Eva : bloemkool en broccoli. Ook al is het nog te vroeg. Op de foto’s zie je de broccoliplantjes.

En om ze geïnteresseerd te houden, moet je af en toe wat investeren: een nieuw gietertje met broeskop voor de groene vingertjes.