blozende perziken

Perziken zijn naast druiven mijn lievelingsfruit. En gezien het exotisch tintje vind ik het ook een uitdaging om ze zelf te kweken.

Nochtans is het eigenlijk niet moeilijk als je een serre hebt. Ze groeien dan zeer krachtig en hebben geen last van de beruchte krulziekte. Ondertussen heb ik al 7 perzikboompjes. De Röte Ingelheimer, de vroegste soort, levert al enkele dagen mooie blozende vruchten op. Het boompje is nu 5 jaar oud en torst ruim 100 perziken!

Door de keuze van de rassen probeer ik het perzikseizoen anderhalve maand te rekken. Ben alvast benieuwd naar mijn eerste platte nectarinen die ik vorig jaar kocht…

Advertenties

fruitbloesems: het mooiste dat er is…

De eerste groene scheuten bezorgen me elk jaar de motivatie om terug de tuin in te vliegen. De mooiste periode is voor mij dan ook wanneer de fruitbomen in bloei staan. De fruitbloesems doen me telkens dromen van een goed fruitseizoen. En dit jaar met de extra vroege lente kan het niet meer stuk.

Een tweede vreugdevolle periode begint bij het uitschieten van de druivelaars, mijn grote passie en trots. Binnen enkele weken kan ik ze al een eerste keer snoeien en aanbinden en het aantal trossen uitdunnen. Ook de winterstekken schieten al mooi uit.

blozende perziken

De perzikoogst is de belangrijkste reden waarom ik mijn grote koepelserre wou. Ook dit jaar hebben ze me niet ontgoocheld: aan de twee vroegste bomen (Rote Ingelheimer) heb ik een 100-tal sappige blozende perziken kunnen plukken! Nog een goede week en ik kan al aan de volgende variëteiten beginnen plukken.

Rijpe perziken plukken heel makkelijk door ze een klein draaitje te geven. Ze lossen meteen. Je voelt trouwens ook dat perzik zachtjes kan ingedrukt worden. Ook aan de vruchtkleur kan je zien dat ze rijp zijn. Onrijpe exemplaren kunnen een mooie blos hebben maar toch nog groen zijn aan het steeltje. pas als dit geel gekleurd is, zijn ze etensklaar.

gezonde perziken in de serre

Al van kleinsaf wou ik perziken kweken. Eerst met pitten in de grond te steken. Dat lukte vrij aardig tot ze na enkele jaren steeds het loodje legden: de blaadjes krulden op en de takken stierven af. Nu weet ik ondertussen dat de ‘perzikkrulziekte” (klik hier voor artikel op Wikipedia) ze fataal is geworden. Perziken zijn eigenlijk alleen maar buiten te kweken als je ze chemisch behandelt tegen deze schimmelziekte. Later toen ik een eigen tuin had, probeerde ik het (tegen beter weten in) opnieuw met perzikbomen van de professionele handel. Terug hetzelfde probleem.

De grote kentering kwam er toen ik een perzikboompje (variëteit “Lieveling”) in mijn eerste kleine tunnelserre plantte. Meteen was ik verkocht: de boom groeide explosief en gaf honderden perziken die ik zeer sterk moest uitdunnen en snoeien. De vruchten waren vrij lekker maar moeilijk te bewaren. Belangrijkste was: geen perzikkrukziekte te bespeuren.

Drie jaar geleden heb ik een ruimere tweedehands tunnelserre aangeschaft waar ik ondertussen al 7 perzikboompjes heb geplant:

  • 2 stuks “Rote Ingelheimer”: mijn favoriet, is ook de vroegste
  • 2 stuks “Fertile de Septembre”
  • 1 stuk “Johny Brack”
  • 1 stuk platte perzik “Platifortwo”
  • 1 stuk platte nectarine “Platifortwo”

Deze laatste twee kocht ik deze winter bij een Nederlands tuinpostorderbedrijf Baldur (klik hier voor de link). Ze hebben trouwens ook nog andere bijzondere fruitsoorten.

Aangezien de boompjes zo krachtig groeien is snoeien en uitdunnen de boodschap.: maximum 2à3 perziken per vruchttakje en minimal op 5 cm van elkaar zodat ze ruimte hebben om uit te groeien.